Als je veel voelt, hoe weet je dan wat van jou is?

Gastblog van Fabienne

Sommige mensen voelen feilloos aan hoe de sfeer in een ruimte is.

Je merkt dat iemand niet lekker in zijn vel zit voordat diegene er iets over zegt. Je voelt spanning tijdens een gesprek, ook al blijft iedereen vriendelijk. Je hebt snel door wat iemand nodig heeft en past je soms al aan voordat je daar bewust over hebt nagedacht.

Veel voelen kan een mooie eigenschap zijn. Het helpt je om aandachtig te zijn, betrokken te zijn bij anderen en subtiele veranderingen op te merken.

Maar er zit ook een andere kant aan.

Want wanneer je voortdurend registreert wat er om je heen gebeurt, kan het moeilijker worden om te herkennen wat er eigenlijk bij jou gebeurt.

Dat herken ik zelf.

Ik heb lang veel vanuit mijn hoofd geleefd. Ruim vijftien jaar werkte ik in de accountancy, een omgeving waarin analyseren, vooruitdenken en verantwoordelijkheid dragen belangrijk waren. Tegelijkertijd ben ik iemand die veel opmerkt en gemakkelijk rekening houdt met wat er om me heen gebeurt.

Die combinatie kan heel functioneel zijn. Je voelt aan wat nodig is en je zorgt dat het gebeurt.

Alleen vroeg ik mezelf veel minder vaak af wat ík op dat moment nodig had.

Yoga heeft daar voor mij veel in veranderd. Niet doordat ik ineens minder ging voelen, maar doordat mijn aandacht steeds vaker terugging naar mijn eigen lichaam.

Hoe adem ik eigenlijk?

Waar voel ik spanning?

Wat gebeurt er in mijn buik wanneer iemand mij iets vraagt?

Voelt dit contact prettig?

Wil ik hier werkelijk ja op zeggen of merk ik dat ik mezelf alweer aan het aanpassen ben?

In het begin waren dat helemaal geen grote inzichten. Het ging juist om kleine lichamelijke reacties die ik eerder gemakkelijk oversloeg.

Toen ik in 2021 zelf yogadocent werd en me later verder verdiepte in ademwerk, ging ik beter begrijpen hoeveel informatie we voortdurend via ons lichaam ontvangen.

Dat vind ik vooral interessant bij mensen die veel voelen.

Wanneer je gevoelig bent voor sfeer, emoties en prikkels, ligt de oplossing namelijk niet per se in minder voelen. Het kan juist helpen om beter te leren herkennen wat er in jezelf gebeurt.

Stel dat je met iemand koffie drinkt die gespannen is. Je merkt de onrust in het gesprek en gaat naar huis met een zwaar gevoel. Dan kun je denken dat je de spanning van de ander hebt overgenomen.

Misschien is dat hoe je het zelf ervaart. Maar er kan tegelijkertijd iets anders spelen. Misschien heb je tijdens dat gesprek je eigen grenzen niet gevoeld. Misschien was je moe voordat je überhaupt afsprak. Misschien heb je vooral geluisterd en nauwelijks gemerkt dat je zelf behoefte had aan stilte.

Juist daarom probeer ik niet te snel te bepalen van wie een gevoel precies is.

Ik vind de vraag wat er nú in mijn eigen lichaam gebeurt vaak veel bruikbaarder.

Dat brengt de aandacht terug naar iets waar je daadwerkelijk iets mee kunt.

Je kunt bijvoorbeeld merken dat je adem hoog zit, dat je kaken gespannen zijn of dat je schouders omhoog zijn gekomen. Misschien voel je onrust in je buik of heb je ineens behoefte om alleen te zijn.

Dat hoeft niet meteen verklaard te worden.

Je hoeft niet altijd te weten waarom iets er is om het serieus te mogen nemen.

Dat is iets wat ik zelf echt heb moeten leren. Ik was gewend om dingen te begrijpen voordat ik ernaar handelde. Als ik geen goede reden had om ergens nee tegen te zeggen, vond ik het makkelijker om toch ja te zeggen.

Maar je lichaam werkt niet met argumenten.

Soms merk je gewoon dat iets niet prettig voelt. Dat een gesprek je leegtrekt. Dat een ruimte druk voor je is. Dat je vandaag minder mensen om je heen kunt verdragen dan gisteren.

De ene dag heb je bovendien meer ruimte dan de andere. Wanneer je uitgerust bent, kun je misschien prima omgaan met een drukke omgeving. Na een volle werkweek kan dezelfde omgeving ineens overweldigend zijn.

Daarom zie ik gevoeligheid ook niet als iets statisch.

Het gaat niet alleen over hoeveel je voelt, maar ook over hoeveel ruimte je op dat moment hebt voor alles wat je voelt.

Daar komt voor mij het belang van grenzen bij kijken.

Een grens hoeft niet pas te ontstaan wanneer iets echt te veel is geworden. Je kunt eerder leren herkennen dat je aandacht naar buiten blijft gaan terwijl je zelf eigenlijk rust nodig hebt.

Dat kan iets heel eenvoudigs betekenen. Een afspraak korter maken. Niet meteen reageren op een bericht. Even naar buiten gaan. Een paar minuten alleen zitten. Je ademhaling voelen voordat je antwoord geeft op een vraag.

Niet om jezelf af te sluiten van andere mensen, maar juist om jezelf niet kwijt te raken in alles wat je waarneemt.

In mijn werk met yoga en adem zie ik dat het lichaam daarbij een heel praktische ingang kan zijn. Wanneer je aandacht regelmatig terugbrengt naar je eigen ademhaling, voeten, buik of houding, oefen je eigenlijk steeds opnieuw om bij jezelf te blijven terwijl de wereld om je heen gewoon doorgaat.

Je hoeft daarvoor niet ongevoeliger te worden.

Misschien is dat wel het belangrijkste wat ik zelf heb ontdekt.

Veel voelen hoeft niet het probleem te zijn.

Het wordt vooral ingewikkeld wanneer je alles om je heen goed kunt waarnemen, maar jezelf daarin steeds minder hoort.

De vraag is dan misschien niet alleen: is dit gevoel van mij of van iemand anders?

Je kunt ook beginnen met iets wat dichterbij ligt:

Wat merk ik nu in mezelf, en wat heb ik daarmee nodig?

Dat antwoord hoeft niet groot of bijzonder te zijn.

Soms is het gewoon: rust.

Of afstand.

Een grens.

Beweging.

Een gesprek.

Even niets.

Hoe vaker je daar aandacht aan geeft, hoe makkelijker het wordt om veel te kunnen voelen zonder jezelf daarin voortdurend voorbij te lopen.

____________________________________________________

Over Fabienne

Fabienne Hederik is yogadocent, ademcoach en oprichter van Mindpiece. Na ruim vijftien jaar in de accountancy maakte ze de overstap naar yoga, ademwerk en lichaamsgericht werken. Met Mindpiece begeleidt ze vrouwen die veel dragen, geven en rekening houden met anderen om meer aandacht te krijgen voor hun eigen lichaam, grenzen en behoeften.

Meer over Fabienne en Mindpiece: www.mindpiece.nl